Han pasau más de 500 días dende que estalló o “conflicto” de nuevo, en a Francha de Gaza y, tot y con a difusión inicial de meyos de comunicación y rez socials, pasaus uns días (u unas semanas en o millor d’os casos) s’ha deixau de fablar, ya no importa, pero
por qué pasa isto? Pus muit sencillo precisament por ixa contina competición entre os meyos tradicionals y os más nuevos; porque importa o “like”, a primicia, a repercusión, y ixo se tiene os primers días y cuan s’acaba se pasa a unatra cosa, como si estase una “moda”, un vestuache.

A moda, que dinantes duraba decenios, ara dura días bella cosa talment terrible ta la sobreproducción actual pero agún más aterrador cuan se trata de dreitos humanos, cuan ixos dreitos humanos “se pasan de moda”, nos deixan d’importar, nos pareixen que, bueno, “son muit luent”, “ixo aquí no pasaría” u que “ye una problematica muit complexa y no podemos opinar”, no podemos opinar en nombre d’os 2.360 ninos palestinos muertos ni d’os 5.364 ferius, ni tampoco no d’os 660.000 que no pueden acudir a la escuela por a plevia incansable d’uns bombarders que reclaman una luita que pon ha de veyer con qui la sofre.


Fablemos claro, no ye una guerra, ye un chenocidio; no ye una cuestión complexa, ye sionismo y l’obchectivo no son terroristas ye tota a población civil d’a Francha, población que se veye obligada a intentar migrar, pero incapaz de deixar a suya casa, a suya tierra, a suya familia, as suyas memorias y a suya vida en manos d’aquels que quieren borrar cualsequier rastro d’a suya presencia y d’a suya historia y a un mundo a lo que debant d’una situación asinas prefiere buscar nuevas historias que les faigan estar más “virals”.

Lydia Bernal Sanz

Leave a Reply

Tendencias

Discover more from O Dichital

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading