O Dichital se’n va, pero no rebla: s’escapa en a musica, en revistas y en a simient de lo que nunca no morirá.

Dimpués d’anyos de dar voz a ra vida en aragonés, o meyo dichital O Dichital zarra ra suya etapa. No lo fa per reblar, sino pa transformar-se. Una decisión presa dende l’honestedat y ra coherencia.
Ha plegato ro día. Ixe día que nunca no quieres que bi plegue, pero que, quan b’arriba, lo fas con a tranquilidat de qui lo ha dato tot. O Dichital dexa de publicar. Pero no, nos n’imos, no reblamos. Nos transformamos.
Perque b’ha formas de morir que son mentira. Y b’ha formas de marchar que son, en realidat, un escomienzo. En o nuestro caso, dexamos este espacio dichital, pero no dexamos a esencia. O Dichital s’escapa enta atros puestos, enta atros formatos.


Un desierto de silencios (y promesas simias)
Si una cosa ha caracterizato este tiempo, ha estato ra soledat. No perque no b’hese chent que nos leyese, que ixo nunca no faltó, sino porque b’ha habito trabas extras a ras muitas ya esperatas per ser o unico meyo de raso en aragonés, beluns d’ixos trepuces extras han sito ro principal meyo “alternativo” d’Aragón que pensemos que nos ayudarba, pero parexe que veye enemigos dó no ne b’ha.
Pero ixo no ye ro pior. O pior ha estato ro silencio de ras asociacions per l’aragonés. Aquellas que tantas vegatas han plorato per l’aragonés. No han dito cosa y han feto menos. Tamién plegamos a ra fin per toz ixos que dicioron que ferban bela cosa pero no han feto cosa.

Hereus d’Arredol y atras, pillando ro relevo

O Dichital no naixió de ra no cosa. Somos hereus d’Arredol y atras, d’aquella publicación que, en o suyo momento, ya feba tranya. Plegamos pa continar, pa no dexar morir ixa flama, pa fer que b’hese un puesto do poder conoxer o mundo en aragonés. Y agora, pasamos o relevo.
Perque esto no s’acaba. O Dichital, como prochecto, renax en atros puestos. Coincidimos en o tiempo con buenas nuevas, con momentos emocionants. Esta mesma semana ha visto ra tornata de “Bisas de lo Subordán” y naxer “Alparcera”, ixa revista que, en papel y con una personalidat rabatadera, ye un de ros prochectos mas politos que tien agora mesmo l’aragonés cultural. Y ixo nos fa goyo. Perque no nos n’imos: nos trobamos en ixo.

A nueva escena musical
Si una cosa hemos tenito clara siempre en O Dichital, ye que ra musica en aragonés ye viva, ye rabiosa, ye necesaria. B’ha una nueva escena musical que no para de crexer, de cantar-nos ra vida en aragonés. B’ha grupos, b’ha artistas, b’ha publico. B’ha futuro.

O Dichital se’n va, pero una part de lo que yeranos ya ye en ixa escena. En as cancions, en as presentacions. Ixe ye agora tamién atro espacio do bi plegamos.

Y pa qui quiera continar: amplo patalero

No nos n’imos de ro tot. Dexamos ubierto esto, lo que seiga, pa qui quiera continar. Si belún, bel grupo, bela asociación u bel prochecto quiere agafar o relevo, fer-lo suyo, continar con esta historia, nomás ha de fer-nos-lo saper. Queremos meter-lo fácil, fácil de raso. Perque a nusatros no nos lo facioron branca facil. Y no queremos que a qui viene le pase ro mesmo.
O Dichital se’n va, pero no rebla. Nomás cambia de piel, de tiempo, de canción.
Gracias per tot.
Si quiers continar con este prochecto u saper-ne mas, contacta con nusatros.

One response to “O Dichital se’n va, pero no rebla”

  1. Muitas gracias pero tot o vuestro esfuerzo. Cómo peren, a no reblar.

Leave a Reply

Tendencias

Discover more from O Dichital

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading