Fa bel poquet mas de 20 anyos, l’administración de George Bush fillo elaboró un prochecto, denominato «Gran Orient Meyo» u «Nuevo Orient Meyo» que, a ro largo de ros anyos, ha merexito escasa atención mediatica en a prensa cheneralista.

Aquel prochecto inicial, que estió completato con as aportacions de ras potencias europeas, surtiba en un momento especialment tenso a libel internacional, enmeyo de ras guerras d’Afganistán y Iraq lanzatas por es EUA con a sincusa de ros atentatos de setiembre de 2001 en suelo nortamericano. Enmeyo d’ixa situación, o prochecto se vistió con es habituals ropaches de ro luengache diplomatico y de ra retorica de promoción de ra democracia, ro buen gubierno y ras oportunidaz economicas, pero yera evident pa cualsequiera con dos didos de frent que lo que se yera plantiando yera un prochecto a largo plazo de reformulación d’arias d’influencia y cambios de gubierno pa promover es intereses de ros monopolios yanquis y europeus en competencia con Rusia y China, ta part d’alavez con menos capacidaz y fuerza que hue.  Yera un proceso sostenito en o tiempo d’intervención multifacetica en una zona muito mas amplia que ro Meyo Orient clasico, que abarcaba dende Marruecos dica Pakistán. Esencialment, o mundo musulmán de l’Atlantico a ro Indico, entendito por es EUA y ra UE como foco de tensions y d’inestabilidat, pero esencial pa poder abanzar enta ro Este con mayors guarencias.

Antiparte de ra utilización de guerras directas como as que ya yeran en curso en Iraq y Afganistán, unatro capítol esencial de ro prochecto estió ro que, en es primers anyos de ra dècada de 2010, se denominoron as «primaveras arabes» que, con l’argumento de ras «reformas democraticas», afectoron a Echipto, Tunicia, Yemen, Libia u Siria, estioron emparatas con entusiasmo a ra uno y l’atro costato de l’Atlantico Norte, precisament por afectar a países con gubiernos «poco amigables» pa ras potencias occidentals. Totas ixas intervencions tenioron diferents graus d’efectividat y violencia, estando talment es mas significativos a partición de Libia en dos u ro nuevo rechimen instalato en Damasco dende fa pocos meses, que va camín de partir Siria en varios protectoratos.

A ro largo d’estas dos decadas hemos puesto constatar o papel que Israel chugaba en tot o prochecto. O suyo carácter desestabilizador y favorable a ros intereses prencipalment de ros EUA s’ha feto notar reiteradament, asinas como ro gradual proceso d’acercamiento de varios países arabes (Marruecos, Emiratos Árabes, Arabia Saudita), que han ito establindo relacions diplomaticas con Israel u reducindo muito notablement a suya condena a ras constants agresions israelins a ros suyos vecins immediatos, como Liban u Siria, por no charrar de ra ocupación y masacre de ro pueblo palestino.

Hue, ros zaguers aconteximientos en o Mediterranio Oriental confirman que ro prochecto ye proximo a complir-se, dimpués de ro derrocamiento de ro gubierno sirio y ras escalcanyataspropuestas de Trump pa Gaza. A ro menos, ye a momentos de complir-se ro capítol occidental de ro prochecto, que permite centrar l’atención de ros EUA mas enta ro Este, mas enta Irán y enta ro gran enemigo, que ye China. Pero tot ixo en un contexto en o que ra viella alianza euroatlantica que impulsó ro prochecto ye en cuestión, cuan parexe que a Trump le sobra ra UE dimpués que esta haiga chugato ro papel de «fato útil» a ro largo de varios decenios, como se puede comprebar no nomás en a ribera de ro Mediterranio, sino en Ucraína. Ye ro que tienen es chuegos entre potencias imperialistas: es aliatos de hue pueden estar, sin problema, es enemigos de manyana. No b’ha estabilidat definitiva baxo l’imperialismo, fueras d’en una cosa: ra clase obrera y ros pueblos de ro mundo seguirán sufrindo guerras, intervencions y desplazamientos forzatos demientres o que primen sigan es intereses de ros monopolios.

Ástor García

Leave a Reply

Tendencias

Discover more from O Dichital

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading